kkdee.com, Plateform for Good Content.

หน้าหลัก / นิทาน / ชาดก


นิทานชาดกเรื่อง สุงสุมารชาดก:ลิงเจ้าปัญญา

สุงสุมารชาดก: ลิงเจ้าปัญญา



ในสมัยหนึ่ง
พระพุทธเจ้าประทับอยู่วัดเวฬุวัน เมืองราชคฤห์ทรงปรารภพระเทวทัต
ผู้พยายามปลงพระชนม์พระองค์ ได้ตรัสอดีตนิทานมาสาธก
ว่า...

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
พระโพธิสัตว์เกิดเป็นพญาลิงมีรูปร่างใหญ่โตสวยงาม
มีพละกำลังเท่าช้าง อาศัยอยู่ที่ราวป่า คุ้งแม่น้ำแห่งหนึ่ง
ในแม่น้ำนั้นมีจระเข้สองผัวเมียอาศัยอยู่
วันหนึ่ง จระเข้ตัวเมียเห็นร่างกายของพญาลิงแล้วเกิดแพ้ท้องอยากกินหัวใจลิงตัวนั้น

     "พี่ช่วยนำมันมาให้น้องหน่อยนะจ๊ะ"

     สามีพูดว่า
"น้องจ๋าเราเป็นสัตว์ในน้ำ ลิงเป็นสัตว์บนบก
พี่จะจับลิงได้อย่างไรละจ๊ะ"
     เมียพูดด้วยความน้อยในว่า
"พี่ต้องหาวิธีจับมันมาให้ได้ มิเช่นนั้นน้องขอตายดีกว่า"

     สามีจึงพูดปลอบใจว่า
"น้องจ๋า อย่างเพิ่งตายเลยจ๊ะ พี่จะไปจับมันมาเดี๋ยวนี้ละจ๊ะ"

ว่าแล้วก็ไปหาพญาลิงที่กำลังลงมาดื่มน้ำที่ฝั่งพอดี
ร้องถามขึ้นว่า "ท่านลิง ท่านกินแต่กล้วยที่ฝั่งนี้ไม่เบื่อรึไง
ไม่คิดอยากจะข้ามไปกินผลไม้ฝั่งโน้นบ้างหรือ"

     ลิงตอบว่า
"ท่านจระเข้ แม่น้ำนี้กว้างใหญ่ไพศาล
เราจะข้ามไปได้อย่างไร"
     จระเข้ ได้ทีจึงเสนอตัวว่า
"ถ้าท่านจะไปจริง ๆ ก็ขึ้นบนหลังของเราไปก็ได้
เราอาสาจะไปส่ง"
     ลิงเชื่อคำพูดของมันจึงได้กระโดดขึ้นบนหลังจระเข้ไป

     จระเข้พอพาลิงไปถึงกลางแม่น้ำก็มุดลงดำน้ำ
ลิงร้องถามว่า "ท่านแกล้งเรา จะให้เราจมน้ำตายรึไง"

     จระเข้ตอบว่า
"เรามิได้คิดอาสาจะพาท่านไปฝั่งโน้นจริง
ๆ หรอก เมียเราแพ้ท้องอยากกินหัวใจท่าน เราจะพาท่านไปให้เมียเรากินต่างหาก"

     ลิงพูดขึ้นด้วยเล่ห์ว่า
"เพื่อนเอ๋ย ท่านบอกมาก็ดีแล้ว หากหัวใจอยู่ในท้องเราเมื่อกระโดดไปมาบนต้นไม้
หัวใจเราก็แหลกหมดนะสิ หัวใจไม่ได้อยู่กับเรา"

     จระเข้หลงกลถามไปว่า
"แล้วท่านเอาหัวใจไปไว้ที่ไหนละ"

     ลิงจึงชี้ไปที่ต้นมะเดื่อต้นหนึ่งที่ไม่ไกลนักมีผลสุกเป็นพวงอยู่
พร้อมกับพูดว่า "นั่นไง หัวใจของเราแขวนอยู่ที่ต้นมะเดื่อนั่นไง"

     จระเข้พูดว่า
"หากท่านให้หัวใจแก่เรา เราจะไม่ฆ่าท่าน"

     ลิงพูดว่า
"ถ้าเช่นนั้นท่านพาเราไปที่นั้นสิ เราจะให้หัวใจแก่ท่าน"

จระเข้จึงพาลิงไปส่งที่ต้นมะเดื่อนั้น
ลิงกระโดดขึ้นต้นมะเดื่อไปแล้ว พร้อมกับพูดว่า

     "เจ้าจระเข้หน้าโง่
หัวใจสัตว์ตัวไหนจะอยู่บนยอดไม้ เจ้าใหญ่แต่ตัวเสียเปล่า
หามีปัญญาไม่" แล้วกล่าวเป็นคาถาว่า
     "เราไม่ต้องการด้วยผลมะม่วง
ผลหว้า และผลขนุนที่ท่านเห็นฝั่งสมุทรโน้น
ผลมะเดื่อของเราต้นนี้ดีกว่าร่างกายของท่านใหญ่โตเสียเปล่าแต่ปัญญาไม่สมกับร่างกายเลย
จระเข้..ถูกเราลวงแล้วนัดนี้เจ้าจงไปตามสบายเถิด"

จระเข้พอทราบว่าหลงกลลิงแล้วก็เป็นทุกข์เสียใจซึมเซาเหมือนกับเสียพนัน
มุดกลับยังถิ่นที่อยู่ของตนตามเดิม


คนโง่ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด รู้จักใช้ปัญญาเอาชีวิตรอดมาได้เป็นยอดดี




ที่มา : หนังสือนิทานชาดก เล่มที่ ๒ โดย พระมหาสุนทร สุนฺทรธฺมโม (เสนาซุย)